Megjithëse gegnishtja ka ‘fituar’ terrenin e saj natyral të përdorimit si në të folur dhe në të shkruar, mbetet si duket e pamundur për një implementim mbarëgjuhesor të formacionit të paskajores. Përjashtuar nga Kongresi i drejtshkrimit më ’72, konkretisht, mungesa e paskajores e ka varfëruar shqipen. Studiuesi e shkrimtari, Aurel Plasari e rikthen këtë vëmendje në rrjetin e tij social, duke na kujtuar se është At Justin Rrota, që ka dhënë tezën më realiste mbi këtë mungesë. Ja se çfarë quk, Plasari me shënimin e tij, fare shkurt por këmbanëfort:

“Për paskajoren, që standardi e ka përjashtuar si “të gegnishtes” duke e varfëruar shqipen, teza më realiste gjendet te filologu veteran Át Justin Rrota i detyruar gjatë me heshtje:

“Kështu mendojmë se për unifikimin e gjuhës âshtë mirë të lëshojnë pê të dyja palët: gegnishtja, tue e rrallue përdorimin, dhe toskënishtja, tue e shtie mâ tepër në punë infinitivin”.

Nga kujtimet kërshërore të Kolec Çefës kam mësuar lojën e Luigj Gurakuqit me paskajoren siç i pëlqente Át Justinit ta përsëriste:

“Me pasë me shkue me i thanë me ardhë me ndejë me më pa”.

fb a.p.”

{"email":"Email address invalid","url":"Website address invalid","required":"Required field missing"}

Gjithashtu mund t'ju interesojnë

Karta e madhe 806 vjeçare
Akaki Khorava, “Skënderbeu” i lënë në harresë!
Vëllezërit Lysenko
17 Kallndor 1468, 553 vjet nga sot, Dheut tonë i vdiq Ora
Rrëfimi prekës i Zija Çelës për të birin/“Ka gjithmonë kohë për t’u dashur, së gjalli e së vdekurish”
Shekulli XVII/ Gruaja e re e veshur me veshje të Botës së Vjetër…
{"email":"Email address invalid","url":"Website address invalid","required":"Required field missing"}
>